Ham Ham Box

  วันนี้มีนิทานสอนใจเรื่องหนึ่งจะมาเล่าให้ฟังครับ เป็นเรื่องเกี่ยวกับชายหนุ่มผู้ยากจนและชายชราปริศนา เป็นเรื่องสั้นๆที่แฝงข้อคิดหวังว่าจะชอบกันนะครับ  ชายหนุ่มคนหนึ่ง เกิดมายากจนข้นแค้นเป็นอย่างมาก เขารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ในโชคชะตาของตนเองเหลือเกิน วันๆจึงได้แต่นั่งพร่ำเพ้อพรรณนาถึงชีวิตที่แสนยากลำบากของตัวเอง ให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้ฟัง  และแล้ววันหนึ่งก็ได้มีชายชราคนหนึ่งเดินผ่านมา เขานั่งลง และตั้งใจฟังปัญหาของชายหนุ่มเป็นอย่างดี  และแล้วเมื่อฟังจบ ชายชราจึงเอ่ยขึ้นมาว่า พ่อหนุ่มเธอรู้ไหมว่าเธอนั้นเป็นคนที่ร่ำรวยมาก  ชายหนุ่มได้ฟังก็ถึงกับงง รีบพูดแย้งออกไปในทันที ผมไม่มีเงินติดตัวสักบาทจะร่ำรวยได้อย่างไร  ชายชราจึงพูดว่า  ถ้าเช่นนั้นแล้ว ฉันขอซื้อดวงตาของเธอทั้งสองข้างได้หรือไม่ เธอจะขายเท่าไหร่  เมื่อชายหนุ่มได้ฟังก็โมโห ก่อนที่จะพูดกลับไปว่า จะบ้าหรือยังไงลุง ต่อให้มีเงินมากเท่าไหร่ผมก็ไม่ขายหรอก ถ้าผมขายผมก็ตาบอดน่ะสิ แล้วผมจะมองเห็นสิ่งต่างๆได้อย่างไร  ชายชราจึงพูดต่อไปว่า ถ้าเช่นนั้นฉันขอซื้อ มือของเธอทั้งสองข้างก็แล้วกัน  ...

  ในวันหยุดสุดสัปดาห์ อาจารย์มหาลัยท่านหนึ่ง ได้จองที่พักเป็นบ้านเดี่ยวติดฟาร์ม เขาต้องการเดินทางไปเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ ต้องการอยู่กับธรรมชาติ และต้องการความเงียบสงบ  แต่เมื่อไปถึงอาจารย์มหาลัยก็ถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อเขาพบว่า ที่พักติดกับฟาร์มแห่งนี้ ช่างสวยงามซะเหลือเกิน  หลังจากที่เก็บสัมภาระไว้ที่ห้องเสร็จแล้ว อาจารย์มหาลัยก็ได้เดินดูฟาร์มอย่างเพลิดเพลิน ยิ่งเดินดูก็ยิ่งทึ่งในความสามารถของคนออกแบบสถานที่ ทุกอย่างช่างลงตัว ไม่มีที่ติเลยแม้แต่น้อย  จนกระทั่งเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น อาจารย์มหาลัยถามกับ ผู้ดูแลในทันที คุณคือเจ้าของฟาร์มแห่งนี้ใช่หรือไม่  ผู้ดูแลหนุ่มยิ้มรับด้วยความภูมิใจ ใช่แล้วครับผมสืบทอดความแห่งนี้ต่อมาจากคุณปู่ ปัจจุบันผมคือเจ้าของที่นี่นั่นเอง  อาจารย์มหาลัยไม่รอช้ารีบถามถึงเคล็ดลับ ในการออกแบบฟาร์มในทันที คุณใช้เทคนิคอะไรในการจัดฟาร์ม ถึงได้ออกมาสมบูรณ์แบบได้เช่นนี้ เทคนิคแบบนี้แม้แต่สถาปนิกชื่อดังยังต้องอาย  เจ้าของฟาร์มได้ฟังก็เขินตัวบิด ก่อนจะพูดไปว่า ชมเกินไปแล้วครับคุณ ผมไม่ได้ใช้ความรู้อะไรทั้งนั้น อันที่จริงผมไม่เคยเรียนอะไรยาก...

เด็กน้อยคนหนึ่งได้ถือแอปเปิ้ล 2 ลูกไว้ในมือ เมื่อแม่เห็นจึงเดินเข้าไปแล้วพูดว่า แม่ขอแบ่งลูกนึงได้ไหม  เมื่อเด็กน้อยได้ฟังเช่นนั้น สิ่งที่เธอทำก็คือ การกัดแอปเปิ้ล 1 คำทั้ง 2 ลูก  เมื่อแม่เห็นเช่นนั้นก็อดที่จะรู้สึกนี้ไม่ดีกับลูกไม่ได้ ทำไมลูกฉันถึงเป็นคนแบบนี้ มีแอปเปิ้ลทั้ง 2 ลูก แต่กลับไม่ยอมแบ่งปันเลย ทันใดนั้น เด็กน้อยก็ยื่นแอปเปิ้ล 1 ลูกให้แม่ แล้วพูดว่า ลูกนี้หวานกว่าค่ะแม่  เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร ก็อย่าตัดสินคนจากแว๊บแรกที่เห็น ให้โอกาสเขาอธิบายหน่อย เพราะบางที สิ่งที่เราเห็น อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เป็นจริงๆก็ได้  ผมชอบนิทานข้างต้นเรื่องนี้มาก  มันเป็นเรื่องสั้นๆ ที่เข้าใจง่าย และสอนใจได้ดีเลยทีเดียว แต่ประเด็นของเรื่องนี้คือ เขาไม่อยากให้เราตัดสิน ใครง่ายๆขนาดนั้น ไม่ใช่เพียงเหตุการณ์เดียว ที่เราไม่โอเคก็ตัดสินไปแล้ว ว่าเขาเป็นคนไม่ดี  ถ้าผมลองเปลี่ยนตอนจบดูละครับ จะเป็นยังไง “เด็กน้อยกัดแอปเปิ้ล 2 คำ แล้วพูดกับแม่ว่า” ไม่เอา หนูจะกินทั้ง 2 ลูกเพียงคนเดียว แบบนี้เราก็จะตีตรา และมองว่าเด็กคนนี้ช่างเห็นแก่ตัวจริงๆสินะครับ เห็นไหมครับ พว...

ใครเคยรู้สึกอยากจามสุดๆ แต่ไม่ได้อยู่ในสถานการณ์ที่ควรจะจามบ้างครับ  ผมคิดเสมอว่าการจามเป็นสิ่งที่ควรทำ เพราะหากเรารู้สึกอยากจะจามนั่นก็แปลว่า กำลังมีสิ่งแปลกปลอมอะไรบางอย่าง เข้าไปสู่ร่างกายของเรา  ร่างกายอุตส่าห์พยายามขับสิ่งนั้นออกไปให้ แล้วมันเรื่องอะไรที่เราจำเป็นต้องกลั้นเอาไว้ล่ะ  ประเด็นก็คือเมื่อโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ มันมีหลายสถานการณ์จริงๆครับ ที่เราไม่ควรจามออกมา นั่นคือขณะคุยกับผู้ใหญ่ คุยกับหัวหน้า คุยเรื่องสำคัญ  ขณะอยู่ในพิธีอะไรสักอย่าง หรือแม้แต่ตอนอุ้มลูกน้อย ที่ยังมีภูมิคุ้มกันน้อย เอาไว้ใกล้ๆกับตัว  เหตุผลที่ไม่ควรจะจาม ไม่ใช่เพราะว่ามันส่งเสียงดังเพียงเท่านั้นหรอก แต่ความเป็นไปได้ต่อจากนั้นต่างหากที่น่ากลัว หากเราจามแล้วน้ำมูกไหล จามแล้วคัดจมูก จามแล้วรู้สึกคัน อยากจะจามซ้ำอีกครั้ง วุ่นวายเลยใช่ไหมครับ ยิ่งเป็นผู้ชายอย่างผมด้วยแล้วเนี่ย คิดเหรอครับว่าจะพกทิชชู่ หรือผ้าเช็ดหน้าไว้ในกระเป๋า  ดังนั้นการจามในสถานการณ์บางสถานการณ์ จึงเป็นอะไรที่ต้องห้ามแบบสุดๆ ถึงแม้เราจะรู้ว่าการจามออกมาจะส่งผลดีกับร่างกายของเรามากกว่าก็ตาม  ดูเหมือนเราจะร...

ผู้ใหญ่ชอบตั้งคำถามว่า เล่นเกมแล้วได้อะไร เด็กหลายคนก็ถึงกับงงไปกันไม่ถูกเลยทีเดียว ก็พยายามคิดถึงเป้าหมายว่าเล่นไปทำไมวุ่นวายไปหมด  แต่ความจริงแล้วถ้ามานั่งไตร่ตรองกันดีๆ เราจะพบว่า คำตอบนั้นมันเรียบง่าย และชัดเจนที่สุด นั่นก็คือ คนเราเล่นเกมก็เพื่อความสนุกเท่านั้นเอง  ดังนั้นคำตอบของคำถามที่ว่า เล่นเกมแล้วได้อะไร ก็ได้ความสนุกไงครับคุณผู้ใหญ่ทั้งหลาย  ความสนุกนี่ล่ะครับ ที่ทำให้เด็กๆ เล่นเกมกันเป็นบ้าเป็นหลัง เล่นเกมกันแบบไม่ยอมหลับไม่ยอมนอน เล่นเกมกันแทบเป็นแทบตาย  ผมมองว่าสิ่งสำคัญ ไม่ใช่การตั้งคำถามหรอกครับว่า เล่นเกมแล้วได้อะไร เราควรจะตั้งคำถามมากกว่าว่า เราจะนำสิ่งที่ทำแล้วได้อะไร มาประยุกต์ใช้กับการเล่มเกมอย่างไรได้บ้าง  ถ้าการออกกำลังกายมันดีต่อสุขภาพ เราจะทำยังไงให้การออกกำลังกายมันสนุกเหมือนการเล่นเกม  ถ้าการอ่านหนังสือเรียนมันทำให้เราได้เกรดที่ดี เราจะทำยังไงได้บ้างครับ ที่จะทำให้การอ่านหนังสือเรียน สนุกเหมือนกับการเล่นเกมได้  นี่ต่างหากคือสิ่งที่ผู้ใหญ่ควรตั้งคำถาม  ไม่ใช่มาบอกให้เราเลิกเล่นเกม แล้วไปอ่านหนังสือซะ เลิกเล่นเกมแล้วลุก...

ประเด็นนี้เป็นประเด็นที่น่าสนใจมากครับ เพราะสมัยวัยรุ่น ผม และเพื่อนๆ ก็มักจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเอง หล่อ และรวย ขึ้น ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้  เรามักจะตระหนักได้ว่าผู้หญิงชอบคนหล่อ แล้วพวกเธอก็มักจะกรี๊ดคนหล่อให้เราเห็นกันอยู่บ่อยๆ ซะด้วย ผู้ชายหล่อจึงมีชีวิตที่น่าอิจฉาเป็นอย่างมาก  ส่วนเรื่องรวยนั้น เราก็มักจะเห็นข่าวอยู่บ่อยๆ ว่านางเอกหน้าตาดีมักจะเลิกกับพระเอกหล่อๆ แล้วไปแต่งงานกับไฮโซสุดรวยเสมอ ถึงแม้หน้าตาจะแย่ยังไงก็ตาม  โดย 2 ปัจจัยตรงนี้ เราจึงมักคิดเสมอว่าผู้หญิงชอบคนหล่อ และคนรวย  แต่ความจริงแล้ว สิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงแค่ภาพลวงตาที่ฉุดรั้งเราไว้ ทำให้เราป๊อด ในการเข้าไปจีบใครมากขึ้นก็เท่านั้น ข้อเท็จจริงที่ว่าสาวๆ เขาชอบคนหล่อ และแต่งงานกับคนรวยไม่ผิดหรอกครับ  เพราะถ้าเลือกได้ ใครๆก็อยากได้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง  แต่ประเด็นคือ ชีวิตจริงมันไม่ได้เลือกได้ขนาดนั้น ผู้ชายที่หล่อ และรวย ไม่ได้มีมากพอสำหรับผู้หญิงทุกคน  แล้วผู้หญิงทุกคนก็ใช่ว่าจะเป็นสเปคของผู้ชายเหล่านั้นเสมอไป  นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไม คนที่ไม่หล่อ และไม่รวย ก็มีแ...

  ผมเริ่มต้นเขียนบล็อก ที่มีชื่อว่า บทสรุปฉบับแฮมแฮม แต่สุดท้าย บล็อกนั้นก็กลายเป็นบล็อกโฆษณาช่อง YouTube ของผมไปซะอย่างนั้น  ต่อมาผมสร้างบล็อกใหม่ ชื่อ hamham Photo Gallery ทุกอย่างก็ดูจะไปได้ดี แต่มันติดตรงที่ Photo Gallery นี่แหละ ตั้งชื่อซะขนาดนี้ ใครเข้ามาก็ต้องนึกว่าเป็นบล็อกสำหรับโชว์ภาพ กันพอดีน่ะสิ  ทำบล็อกไป ก็ขัดใจชื่อไป ก็ในเมื่อมันแก้ไขชื่อไม่ได้ งั้นเราก็สร้างบล็อกใหม่ซะเลยสิ นี่แหละข้อดีของการทำบล็อกฟรีไม่เสียตังค์  มันจะเริ่มต้นใหม่อีกสักกี่ครั้งก็ได้  โชคยังดีที่ตอนผมสร้างบล็อกทั้งสองบล็อกที่ว่ามาข้างต้นนั้น ผมได้กดสร้างบล็อกสำรองไว้ก่อนล่วงหน้าแล้วด้วย มันก็คือบล็อกนี้นี่เอง  ผมตั้งชื่อให้มันว่า แฮมแฮมบอกซ์ ล้อกับคำว่า แฮมแฮมบล็อก นั้นแหละ ก็ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้ใช้มันจริงๆ  จนกระทั่งเมื่อวานนี้ ผมได้เกิดความรู้สึกชั่ววูบ ซึ่งเป็นความรู้สึกชั่ววูบที่ทำให้เกิดการเริ่มต้น ในการกลับมาเขียนบล็อกอีกครั้ง ซึ่งได้เขียนบทความไปแล้วในช่อง hamham Photo Gallery ความรู้สึกชั่ววูบที่ทำให้เราได้ลงมือทำ นี่ก็ถือเป็นข้อดีของความรู้สึกชั่ววูบเ...