Ham Ham Box

  สวัสดีทุกคนที่ผ่านทางเข้ามาในบล็อกของผมนะครับ วันนี้ผมเอาประโยค ประโยคหนึ่งที่ได้มาจากการ์ตูนเรื่อง Blue Lock มาฝากกันครับ จริงๆการ์ตูนเรื่องนี้เนี่ย มีแนวคิดหลายๆแนวคิดที่ผมชอบมากๆเลย ไว้มีโอกาสจะเขียนเล่าให้ฟัง แต่วันนี้เนี่ย ขอประโยคนี้ก่อนเลย มันเป็นประโยคที่พระเอกพูดใน Blue Lock ภาค 1 ตอนที่ 17 ครับ  พระเอกได้กล่าวไว้ว่า ไม่ว่าเราจะเคาะประตูหัวใจคนอื่นสักกี่ครั้ง แต่สุดท้ายแล้วคนเราก็ไม่สามารถเปลี่ยนคนอื่นได้หรอก เพราะงั้นการเปลี่ยนแปลง มันต้องเปลี่ยนแปลงจากตัวเราเอง วิธีที่จะเปลี่ยนโลกที่ไม่ได้เป็นไปตามที่ตัวเองคิดนั้น มันต้องมีแค่วิธีนี้ วิธีเดียวอย่างแน่นอน  เป็นประโยคที่ว้าวมากครับ ซึ่งผมก็เห็นด้วยทุกประการ สมมุติผมไปชอบสาวคนนึง แต่เธอไม่ชอบผม กลับไปชอบผู้ชายอีกคนหนึ่งแทน ผมพยายามจะเปลี่ยนใจเธอด้วยทุกวิธีทางที่คิดออก แต่ถึงอย่างนั้นเธอคนนั้น ก็จะชอบผู้ชายอีกคนอยู่ดี  ผมไม่สามารถเปลี่ยนใจเธอได้หรอก สิ่งที่ผมทำได้คือเปลี่ยนตัวเองต่างหาก ผมต้องทำให้ตัวเองดีขึ้น ให้ดีกว่าผู้ชายคนนั้นให้ได้ หรือไม่ก็ทำใจให้ได้แล้วเดินออกมาซะ  ฟังดูเหนื่อยนะครับ การเปลี่ยนแ...

  เมื่อช่วงนี้ของปีที่แล้ว ผมได้มีโอกาสทักเพื่อนสมัยมัธยมคนหนึ่งไป ผ่านทาง Instagram Message ก็ตามประสาคนที่ไม่ได้คุยกันนานกว่า 7 ปี ผมก็ไถ่ถามสารทุกข์สุขดิบเข้าไปเรื่อยเปื่อย  แต่ระหว่างที่กำลังคุยนั้น ก็นึกขึ้นได้ครับว่า มันใกล้จะปีใหม่แล้ว ไอ้เราก็ทำช่อง YouTube แนวข้อคิดสอนใจซะด้วย จะไม่ถามถึงเป้าหมายที่วางไว้เลยมันก็คงไม่ใช่  หลังจากที่ถามไปว่าเป้าหมายในปีหน้าได้วางแผนทำอะไรไว้บ้างหรือเปล่า ผมก็ได้รับคำตอบที่ราวกับว่าสามารถอ่านใจเพื่อนได้กลับมา ดูเหมือนว่าเขาจะยังไม่ได้คิด ยังไม่ได้วางแผนอะไรไว้เลย  คำตอบของเขาที่พรั่งพรูออกมานั้น ล้วนเป็นคำตอบที่ด้นสดโดยทั้งสิ้น สิ่งที่เขาตอบออกมานั้น ล้วนเป็นสิ่งที่เขาเคยทำแล้ว และทำอยู่เป็นประจำทั้งนั้น  ฟังปุ๊บก็รู้เลยว่า นายยังไม่ได้วางแผนอะไร นายก็แค่เอาสิ่งที่ทำอยู่มาตอบก็เท่านั้น  แต่ก็มีคำตอบนึงที่ดูเหมือนว่าเขาจะตั้งใจตอบเป็นพิเศษ เขาบอกผมว่าเขาจะเที่ยวรอบโลก (ใช่ครับเพื่อนผมคนนี้ค่อนข้างรวยเลยทีเดียว)ถ้ามันจะไปเที่ยวจริงๆก็คงทำได้แหละ  หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ติดต่อกับเขาเลย ได้แต่เห็นแว่บๆผ่าน IG นานๆทีจะ...

  ความรู้สึกในการอยากเขียนบล็อกของผมเนี่ย ไม่ต่างจากลมหนาวจริงๆเลยครับทุกคน เวลามันมามันก็มาอย่างรุนแรง แต่แป๊บๆก็หายไปเลย  1 ปีที่ผ่านมานี้ ผมเขียนบทความเพียงแค่ 1 บทความเท่านั้น เขียนไปในวันที่ 20 กรกฎาคม แล้วก็มาโผล่อีกที “วันนี้” ซึ่งก็ใกล้จะปลายปีเต็มทีแล้ว สาเหตุหลักๆเลยที่ไม่ได้มาเขียนบล็อกนั่นก็คือ “ไม่มีเวลาครับ” แหมแต่ถ้าจะให้พูดให้ตรงประเด็นกว่านั้น นั่นก็คือ “ผมมีเวลา” แต่เอาเวลาไปทำอย่างอื่นต่างหาก หลักๆก็คือเลี้ยงลูก ซึ่งนั่นก็กินเวลาไปเกือบ 24 ชั่วโมงแล้ว เวลาที่เหลือน้อยนิดก็เอาไปทำช่อง YouTube จนหมด   ผมพยายามตั้งคำถามว่าทำไมตัวเองถึงไม่ยอมเขียนบล็อกเลย ซึ่งก็ได้ 2 เหตุผลด้วยกัน เหตุผลที่ 1 ก็คือ มันได้เงิน สู้ YouTube ไม่ได้  ส่วนเหตุผลที่ 2 นั่นก็คือ บล็อกเนี่ย มันไม่มีผู้ติดตามสักกะหน่อย คนที่เข้ามาอ่าน ก็คือคนที่เผอิญผ่านมาเท่านั้น ดังนั้นมันจึงไม่ค่อยอินในการเขียนบทความอย่างต่อเนื่องสักเท่าไหร่  แต่แล้วเมื่อไม่นานมานี้ความคิดของผมก็เปลี่ยนไป เมื่อผมพบว่าบล็อกเก่าของผม ที่ชื่อว่าบทสรุปฉบับแฮมแฮม ที่ผมเลิกเขียนไปแล้ว กลับมีคนเข้าดูทุกวัน...