นิทาน เจ้าของฟาร์มรัก

 ในวันหยุดสุดสัปดาห์ อาจารย์มหาลัยท่านหนึ่ง ได้จองที่พักเป็นบ้านเดี่ยวติดฟาร์ม เขาต้องการเดินทางไปเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ ต้องการอยู่กับธรรมชาติ และต้องการความเงียบสงบ 

แต่เมื่อไปถึงอาจารย์มหาลัยก็ถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อเขาพบว่า ที่พักติดกับฟาร์มแห่งนี้ ช่างสวยงามซะเหลือเกิน 

หลังจากที่เก็บสัมภาระไว้ที่ห้องเสร็จแล้ว อาจารย์มหาลัยก็ได้เดินดูฟาร์มอย่างเพลิดเพลิน ยิ่งเดินดูก็ยิ่งทึ่งในความสามารถของคนออกแบบสถานที่ ทุกอย่างช่างลงตัว ไม่มีที่ติเลยแม้แต่น้อย 

จนกระทั่งเมื่อถึงเวลาอาหารเย็น อาจารย์มหาลัยถามกับ ผู้ดูแลในทันที คุณคือเจ้าของฟาร์มแห่งนี้ใช่หรือไม่ 

ผู้ดูแลหนุ่มยิ้มรับด้วยความภูมิใจ ใช่แล้วครับผมสืบทอดความแห่งนี้ต่อมาจากคุณปู่ ปัจจุบันผมคือเจ้าของที่นี่นั่นเอง 

อาจารย์มหาลัยไม่รอช้ารีบถามถึงเคล็ดลับ ในการออกแบบฟาร์มในทันที คุณใช้เทคนิคอะไรในการจัดฟาร์ม ถึงได้ออกมาสมบูรณ์แบบได้เช่นนี้ เทคนิคแบบนี้แม้แต่สถาปนิกชื่อดังยังต้องอาย 

เจ้าของฟาร์มได้ฟังก็เขินตัวบิด ก่อนจะพูดไปว่า ชมเกินไปแล้วครับคุณ ผมไม่ได้ใช้ความรู้อะไรทั้งนั้น อันที่จริงผมไม่เคยเรียนอะไรยากๆแบบนั้นซะด้วยซ้ำ คือผมไม่ได้จบมหาวิทยาลัยนะครับ 

อาจารย์มหาลัยได้ฟังก็ถึงกับอึ้ง มันจะเป็นไปได้ยังไง คุณไม่ได้เรียนมาไม่ได้มีความรู้ระดับสูง แต่กลับออกแบบฟาร์มแห่งนี้ได้อย่างยอดเยี่ยม 

ผู้ดูแลจึงพูดว่า ผมก็แค่รักมัน และทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อทำมันออกมาให้ดีที่สุดก็เท่านั้นเองครับ ก็ลองผิด ลองถูกไปเรื่อย

ทำจนกว่าจะชอบ จนกว่าตัวผมจะรู้สึกพึงพอใจ เคล็ดลับของผมมีเพียงแค่นั้นเอง 

อาจารย์มหาลัยได้ฟังก็ยิ้มก่อนจะพูดว่า อย่างนี้นี่เอง ความรักสินะ ใช่แล้วเมื่อเรารักสิ่งใด เราก็มักจะทุ่มเททั้งแรงกายและแรงใจเพื่อสิ่งนั้น 

เราจะทำมันโดยไม่รู้จักเน็ตไม่รู้จักเหนื่อย เราจะมอบความรักให้กับมันและทำมันออกมาให้ดีที่สุด 

นี่คือเคล็ดลับสำคัญที่ผมหลงลืมไป ความรักในสิ่งที่ทำ มันมีพลังไม่แพ้ความรู้ใดๆเลย 

***

นิทานสั้นๆเรื่องนี้ อาจจะไม่ถูกต้องซะทีเดียวนะครับ คนเราหากปราศจากความรู้ มีแต่ความรัก ก็คงจะทำผลงานที่ดีออกมาไม่ได้ 

ยกตัวอย่างเช่นนักมวย 2 คนชกกัน คนหนึ่งมีทักษะในการชกที่สุดยอด ในขณะอีกคนเพียงแค่ใจรัก แต่ไม่ค่อยได้เรียนรู้ทักษะใดมาก่อน 

ทั้งสองคนต่อยกันแน่นอนว่านักมวยคนแรกย่อมชนะ 

แต่ประเด็นก็คือ ถ้าเราเปลี่ยนคำถามใหม่ เป็นถามว่า นักมวยคนไหนจะชกมวยได้นานกว่ากัน คำตอบย่อมเป็นนักมวยคนที่ 2 ที่รักในการชกมวย 

ถ้าเรารักสิ่งใดเราก็จะอยากทำสิ่งนั้น แล้วถ้าเราอยากทำสิ่งนั้นทุ่มเทเวลาให้กับสิ่งนั้น เราก็จะทำสิ่งนั้นได้ดีขึ้นเรื่อยๆ แล้วเราจะมีความรู้สึกอยากทำสิ่งนั้นไปตลอด 

ในทางกลับกันความรู้ก็เป็นสิ่งสำคัญ หากเราปราศจากซึ่งความรู้ เราก็ไม่ต่างอะไรจากมือสมัครเล่น 

ทั้งความรู้ และความรัก มันมีข้อดีที่แตกต่างกัน การทำสิ่งต่างๆให้ออกมาดีนั้น เราจึงควรมีทั้งสองอย่าง 

ควรรักในสิ่งที่ทำ และควรมุ่งมั่นศึกษาถึงวิธีการทำให้ออกมาดี ซึ่งถ้าเกิดทำได้เช่นนี้ เชื่อว่าคุณจะประสบความสำเร็จ 

ในนิทานเรื่องนี้ผมเชื่อว่าเจ้าของฟาร์มที่บอกว่าตนเองมีความรักให้แก่ฟาร์มแห่งนี้อย่างมาก และได้สืบทอดต่อมาจากคุณปู่ แน่นอนเขาคงไม่ปราศจากความรู้ซะทีเดียว ก่อนจะยกฟาร์มให้ เชื่อว่าคุณปู่ก็คงจะสอนอะไรเขามากมาย 

และด้วยความรักที่มีมากมายให้กับฟาร์ม ชายหนุ่มผู้นี้ก็คงจะไปศึกษาเพิ่มเติม และทุ่มเทเวลาให้กับมัน ฟาร์มแห่งนี้ถึงได้ออกมาสมบูรณ์แบบ 

อย่าสักแต่ว่ารักในสิ่งที่ทำ แล้วก็ทำๆๆ โดยไม่ยอมเปิดใจศึกษาอะไร 

จงให้มัน เก้าเดินควบคู่กันไป ทั้งความรู้ และความรัก